مادرم خسته شده است

شستن ظرف و لباس

رُفتن خاک حیاط مردم

صورتش پژمرده است

من به بازی مشغول

حاجیه زنگ به دست

پر از برق غرور

می کشد نعره ی مستانه سرش.

مادرم می خندد

خنده ی کالِ* او

من هنوز یادم هست.

صد نگاه نا پاک

روی دست و پای

                   یخزده اش

                               می لغزد

دل من می لرزد.

مادرم آه بگو

چه کسی تاج غرور تو شکست؟

چه کسی پنجره ی شادی را

روی چشمان تو بست؟

یاد من می آید

تا پدر بر سر یک حادثه رفت

تیرگی های زمان

بر سرم خیمه زدند

آرزوهای خوش کودکیم

خفته در خاک شدند.

اسب چوبینم را

می کشم دنبالم

می کَنَم دزدانه

شاخه ای از رُز را

با خدا می گویم

مهربانی و خودت می دانی

محور چرخه ی عدلت امروز

با همه سنگینی

روی دوش مادرم می چرخد

                                       مادرم می خندد.

                                                       سی و یکم خرداد هشتاد و هفت