از روستایمان هر گاه

به تهران می آیم

سر درد به دردهایم اضافه می شود

گفتند : از انقلاب تا آزادی راهی نیست

پیاده هم می توان رفت

اما، من خسته ام

به گوش می رسد

و پرندگان از هوای سربیش گریخته اند

شنیده ام

رنگ و بوی گلهایش را

اندامی های پایتخت، دزدیده اند

غرق در دویدن و نرسیدن مردمان

 گم شدم

 یکی گفت:

 اینجا ولی عصر است

و من با خیالی خوش

به ساندویچم گاز می زنم.

از دوستان عزیز خواهش می کنم چون ممکن است فرصت نکنم به طور عادی به همه سر بزنم در صورت به روز رسانی وبلاگشان ،اگر قابل دانستند، به بنده خبر دهند تا شرمنده محبت شان نباشم. البته من سعی خودم را می کنم که منتظر دعوت نمانم ولی چه می توان کرد...