ای پرستوی من بنشین

ای شکسته پرت از کین

تا سحر با تو می گویم

قصه ی غصه ای  دیرین

                            راز این رنج و سختی را

                            با کسی گفته نتوانم

                            سال ها مانده در سینه

                            سخت آتش زده جانم

آسمان بی ستاره خفت

چون سیه چاله آن را خورد

ماه شب را یکی دزدید

توی قلک نهاد و برد

                            جنگل سرو بالا را

                            آتش کینه ها سوزاند

                            کفتر قاصد دل را

                            از سر بام ما پراند

آسمان سنگ دل گشت و

باد و باران خود را برد

بلبلی ناله زد آن قدر

روی پژمرده گلها مرد

                            خواب گلهای نیلوفر

                            سال ها مانده بی تعبیر

                            چشم نرگس فرو مانده

                            در ته چاه کین درگیر

یاد من هست می گفتی

شب پناهگاه دزدان است

من که از شب نمی ترسم

گرچه شب آفت جان است

                           ای پرستو، شکسته دل

                           تا سحر قصه تکراریست

                           خون بال تو می گوید

                           عاقبت صبح بیداریست.

فروردین ۸۷